Я выспу ведаю між бору,Што нам казала ўсім: жыві!Яна ў вайну была між мораСлёз паднявольных і крыві.
На выспе гаманілі сосны,Яе вартуючы спакой,Там кожны жыў душой высозны,Каго ні возьмеш, дык герой.
У сэрцах многіх выспа тая,Бо зберагла ад мін і куль.Цяпер, калі сыноў гукае,Ляціць ёй водгук адусюль —
Ад скрыжаванняў гулкіх вуліц,З далін, дзе нівы і сады;Здаецца, што й навек паснулі, —Ёй адгукаюцца заўжды.
Калі ў агні жыла краіна,За здзек агнём б’ючы ў адказ,Была тут кожная ялінаХацінаю ў той горкі час.
Адсюль ішлі на бой няспыннаПа ўсіх дарогах і шляхах,Сама ж яна, нібы цвярдыня,Наводзіла на катаў страх.
Калі ж у громе залпаў, спеваўСкідалі ланцугі палі,Адсюль, здавалася, і дрэвыНасустрач воінам ішлі.
Нямала выспаў згадавалаУ тыя грозныя гады,А што ў наш час яна спазнала,Ніхто й згадаць не мог тады.
Угору глянеш — дзіўна, люба,З-пад неба касманаўта чуць,А поблізу кладуцца трубы,Шляхамі дружбы што завуць.
I самалёты, быццам гусі,Лятуць над сеткай правадоў.Шмат выспаў ёсць у Беларусі,На іх жа — безліч аганькоў.
Я выспу ведаю між бору,
Што нам казала ўсім: жыві!
Яна ў вайну была між мора
Слёз паднявольных і крыві.
На выспе гаманілі сосны,
Яе вартуючы спакой,
Там кожны жыў душой высозны,
Каго ні возьмеш, дык герой.
У сэрцах многіх выспа тая,
Бо зберагла ад мін і куль.
Цяпер, калі сыноў гукае,
Ляціць ёй водгук адусюль —
Ад скрыжаванняў гулкіх вуліц,
З далін, дзе нівы і сады;
Здаецца, што й навек паснулі, —
Ёй адгукаюцца заўжды.
Калі ў агні жыла краіна,
За здзек агнём б’ючы ў адказ,
Была тут кожная яліна
Хацінаю ў той горкі час.
Адсюль ішлі на бой няспынна
Па ўсіх дарогах і шляхах,
Сама ж яна, нібы цвярдыня,
Наводзіла на катаў страх.
Калі ж у громе залпаў, спеваў
Скідалі ланцугі палі,
Адсюль, здавалася, і дрэвы
Насустрач воінам ішлі.
Нямала выспаў згадавала
У тыя грозныя гады,
А што ў наш час яна спазнала,
Ніхто й згадаць не мог тады.
Угору глянеш — дзіўна, люба,
З-пад неба касманаўта чуць,
А поблізу кладуцца трубы,
Шляхамі дружбы што завуць.
I самалёты, быццам гусі,
Лятуць над сеткай правадоў.
Шмат выспаў ёсць у Беларусі,
На іх жа — безліч аганькоў.
Дрэвы ў квятах…
А раніцай немцы
Накрылі ўсход,
Бомбаў гул прайшоў па хатах…
Хто? Навошта? За што?
Ніхто не ведаў.
А з-за смярдзючай чумы
Гора народ наш зведаў…
Слоў больш не трэба…
Трэба хвіліна…
Падумаць крыху аб тым
Невядомым салдаце…