Пе ақ киімді, денелі, ақ сақалды, соқыр, мылқау, танымас тірі жанды. үсті-басы ақ қырау, түсі суық, басқан жері сықырлап, келіп қалды. дем алысы – үскірік, аяз бен қар, кәрі құдаң – қыс келіп, әлек салды. ұшпадай бөркін киген оқшырайтып, аязбенен қызарып ажарланды. бұлттай қасы жауып екі көзін, басын сіліксе, қар жауып, мазаңды алды. борандай бұрқ-сарқ етіп долданғанда, алты қанат ақ орда үй шайқалды. әуес көріп жүгірген жас , беті-қолы домбығып, үсік шалды. шидем мен тон қабаттап киген малшы бет қарауға теріс айналды. переведите

Зима.

Великан в белой шубе, с седой бородой,

Никого он не видит, слепой и немой,

На суровом лице белый иней блестит.

Все скрипит и трещит под тяжелой стопой.

Пар дыхания снежен, морозен и лют.

Так пришел старый сват — и потряс наш покой.

Словно облако, шапку надвинул на лоб,

От мороза багров, как батыр молодой;

Брови-тучи свисают, скрывая глаза.

А тряхнет головой — снег валит день-деньской.

Его гнев превращается в снежный буран,

Белой юрты-орды потрясая устой.

Детям в радость мороз, высыпают из юрт,

Но лицо опалив, убегают домой.

В чекмене и тулупе пастух, но и тот

Не стерпел, повернулся от ветра спиной.

Кони слабо по насту копытами бьют,

Сил уж нет, а трава под корой ледяной.

Воют волки, ощерясь с приходом зимы.

Эй, пастух, опасайся потравы лихой!

Угоняй табуны на другие места. Сон не в сон!..

Лошадьми поживятся зимой

Не какой-нибудь волк, а Канай, Кондыбай,

А потом с глаз долой старика с бородой.

(Перевод Ю. Кузнецова)