Әдеби тіл нормалары сақтап, бір күйдің шығу тарихы мақала жазындар. Тақырыбын өздерің қойындар. Әуен, әуез, кідіріс, дауыс қарқынының үйлесімін сақтай отырып, сыныпта бір азатжолын оқып беріндер ​

Айтқанша болмайды, Қорқыттың бойына ажал уы жайылып, өлімге бой ұсына бастайды. Сонда, көз алдында дәрменсіз шырылдаған қарындасымен арыздасып, қоштасып, көптен көкейінде жүрген соңғы тілегін айтады. "Ажал, шіркін, қапыда тұзаққа түсірді. Бір өкінішім – осы. Екінші өкінішім, баяғыда, Сырдың бетін дауыл шалғанда, өзіңе башпайым тиіп кетіп еді. Кешілмейтін күнәм – сол. Қасиетті Сыр-ананың жағасында маған арналған мүрде қазулы тұрған болар. Мені жерлегенде, екі башпайымды ашық қалдырыңдар. Өміріме серік болған, қасиетті қара қобызымды өзіммен бірге көміңдер.

Мен өлсем де, менің атымды атап, ұрпағымның есіне салып жатар. Хош, жарығым! Жылама, жылама, жылағанмен бола ма?!" – дейді Қорқыт. Қарындасы: "Аға, ағатай, асқар тауым, алтыным!" – деп еңіреп қоя береді.

Сол жерде Қорқыт соңғы күшін жиып, қобызын қолына алып, қарындасын жұбатқандай болып, бірер қайырым күй шалған екен.

Қорқыттың осынау соңғы күйі "Башпай" деген атпен ұрпақтарының есінде қалыпты. Ал, қара қобызы болса, Қорқыт өлгеннен кейін, мүрденің ішінен "Қорқыт, Қорқыт!" деп, күңіренген дыбыс шығарып жататын болыпты.