Бір-бірімізді көргенде, амандасамыз, амандық-саулық сұра- самыз немесе бір-бірімізді құттықтап жатамыз.
Сәлемдесудің тілімізде сан алуан түрлері бар. Тіл жұмсау
дағдысында «Сәлеметсіз бе?», «Аман-есенсіз бе?», «Армысыз?»,
«Сәлем бердік!», «Ассалаумағалейкүм!», «Кеш жарық!» т.б. сөз-
дер күн сайын қолданылады. Амандық сұрасу – тұрмыста үзбей
айтылатын, құлаққа жиі естілетін сөздеріміз. Бірақ бұлардағы
мағыналық, стильдік реңк оларды талғап, таңдап өз орайында,
өз орнында қолдануды қажет етеді. Мысалы, «Сәлеметсіз бе?​

Амандасу (Сәлемдесу) - инабаттылық пен әдепке қатысты қатынас нормасы. Байырғы қазақ дәстүрі амандасулардың әлеуметтік тегінен, байлығынан және жалпы өмірдегі алатын орнынан белгі беретін болған. Ертеде хан немесе ірі сұлтандарға төменгі таптағы адам екі қолын кеудесіне қойып және төмен қарай иілмесе, оларға жақындай алмаған. Ал егер ол қайырым ретінде оған қолын созса, онда ол бір тізерлеп жерге отырып, оның қолын екі қолымен қысады. Әлеуметтік дәрежесі орташа адам өзінің әміршісіне қолын кеудесіне қыспай, бірақ, басын иіп келген. Хан немесе күшті әмірші, өзінің қарауындағылардың сәлеміне жауап ретінде оның иығына қолын қойып, сыйластығы болса қолын қысып амандасатын болған. Егер ханды жолай кезіктірсе, онда жолда тоқтап тұрып, оның өтіп кетуін күтуі керек, әрі басын иіп, қолын кеудесіне қойып дауыстап сәлем беруі шарт. Қараша халық өкілі сұлтандарға сәлемдескенде тізесін бүгіп көбіне «Алдияр тақсыр!» деп сәлем берген. Билігі жоқ төрелер мен сұлтандардың сыртынан болса да ізеттілік көрсету өз дәрежесінде болмағанымен, әмірі күштілер алдында ізеттілік шаралары қатаң сақталды.