"Менин сүйгөн китебим"
чыгарманын таалим-тарбиялык идеясы эмнеде?​

Ата-бабаларыбыз өздү өзүм, өзгөнү жатым дебеген. Бул бир тууганым,

кайын журтум, сөөк-тамырым, жоро-жолдошторум-деп бирөөлөрдү баса,

бирөөлөрдү аса белгилебей, тең санаган. Бул – адамдын асыл сапаттарынын

бири. Айкөлдөр адамдарды түргө бөлүп, түркөйлүк кылбайт. Баарын тең

санайт. Совет доорунда орус маданиятынын таасири бизге тийди. Тууганым,

жатым – деп бөлүү кийин чыкты.

Сүйүү – адамдын жашоо-турмушундагы назик мамиле, жакшы көрүү,

элесин эске тутуу, булар – ички маданияттын бөлүгү. Жүрөгүндө адамга,

элге, Мекенге сүйүүсү жок адам – ичи көңдөй челек сыяктуу. Орусча

“любовь” – “сүйүү” деп которулат, алар: “люблю кашу, маму, Отечество,

родную землю” ж.б. – деп айтышат. Кыргыздар: боткону жакшы көрөм,

апамды, атамды, Мекенимди ж.б. “сүйөм”-дейт, кызга (жигитке) сүйүүбүздү

“махабат” дейбиз. Биз рухий казынасы бай элдердин бири болгонбуз.

Адамдын жүрөгүндө сүйүү болсо, жакындарынын жаманы (сапаты)

жабылып, жакшысы табылып жашай берет. Бөлүнгөндөн кийин жакшы

сапаттары гана эсинде калат. Ошондуктан кыргыздар көзү өткөндөрдү

акаарат кылбайт, кеп-сөз, ушак айтпайт, кемчилигин чукубайт. Аларды

эскергенде “Маркум”, “Раматылык”, “Бейиши болгур” деп жалаң жакшы

сапаттары айтылат. Бул – анын арбагын сыйлоо. Маркумду сыйлоо бардык

мусулман элдерде бар. Өлгөндөн кийин адамды сындоо кийин чыкты. Ал –

акылсыздык. Көзү өткөндөн кийин саясий лидерлерди, белгилүү инсандарды

сындоо орустардын тарыхында болуп келген, азыр да бар. “И.В. Сталиндин,

Л.И. Брежневдин ж.б. саясий ишмердигин кайрадан карап чыгышкан. Азыр

Б. Ельциндин ишмердигин карап чыгууда. Кийин В.В. Путиндин ишмердиги

да айтылат. Мен узак жашаган адаммын, билем, бийликтегилерди кызматта

турганда идеализациялап, өлгөндөн кийин кемчилигин табышат”-дейт Ли