Переведите на белорусский Учитель Иваницкий, человек молодой, но необыкновен серьёзный, идёт, чтобы ещё раз повидаться с Таганком. Древен он, как говорят в Козельщине: ему сто восемь, знаменитость. Учителя волнуют странные мысли: подумать только Таганке один из самых замечательных веков. Ско. было за этот век переворотов, открытий, войн, сколько славилось и умерло великих людей! А он никогда поня имел обо всём этом. И сидит он так смиренно, так неподви Опустил плечи, сложил на худых коленях чёрные, высуш за столетие руки, перекрестил искривлённые работой да Из-под надвинутой шапки видны концы редких бровей, приподнятых. Выцветшие глаза ничего не выражают о столетний человек, ещё слышит, видит, помнит всё, что сделать по дому, знает, где что лежит... И всё же он вз в мире своих далёких воспоминаний (И. Бунин).

Настаўнік Іваніцкі, чалавек малады, але незвычайны сур'ёзны, ідзе, каб яшчэ раз пабачыцца з Таганкам. Вёскі ён, як кажуць у Казельшчыне: яму сто восем, знакамітасць. Настаўнікі хвалююць дзіўныя думкі: падумаць толькі Таганцы прайшло адно з самых выдатных стагоддзяў. Ско. было за гэты век пераваротаў, адкрыццяў, войн, колькі славілася і памерла вялікіх людзей! А ён ніколі разумеў пра ўсё гэта. І сядзіць ён так пакорліва, так непаду. Апусціў плечы, склаў на худых каленях чорныя, высушыўшы за стагоддзе рукі, перахрысціў скрыўленыя працай ды З-пад насунутай шапкі відаць канцы рэдкіх броваў, прыўзнятых. Выцвілыя вочы нічога не выказваюць аб стогадовы чалавек, яшчэ чуе, бачыць, памятае ўсё, што зрабіць па хаце, ведае, дзе што ляжыць ... І ўсё ж ён уз у свеце сваіх далёкіх успамінаў (І. Бунін).

Учыцель Іваніцкі, чалавек молады, але неадзінзвычайна сер'ёзны, ідзе, каб яшчэ раз паглядзецца на Таганака. Дрэўні ён, як кажуць у Казельшчыне: яму сто васьмё, славазнашчыка. Учителя замяталі страныя думкі: падумаць толькі, Таганкай адзін з найвонкавейшых стагоддзяў. Скока было ў гэтам стагоддзі пераваротаў, адкрыццяў, войнаў, колькі даслых славеліся і памерлі вялікія людзі! А ён ніколі не зразумеў пра ўсё гэта. І сядзіць ён так спакойна, так устаялы. Апусьціў плячы, склаў на дробных коленках чорныя, ўсыхліныя за стагоддзе рукі, перакрыжаваў выпуклыя працай і зьмроўшыя галонякі. З-пад надвяленай шапкі видна канцы рэдкіх браў, падрыхтаваных. Выбляклыя вочы нічога не выкладаюць пра стагоддзевага чалавека, яшчэ чуе, бачыць, памятае ўсё, што зрабіць па хаты, ведае, дзе што ляжыць... І ўсё ж ён бачыць у свеце сваіх далёкіх спамінаў (І. Бунін).